Cənubi Qafqaz geosiyasi yenidən bölünmənin yeni mərhələsinə qədəm qoyur. Region təkcə təsir uğrunda deyil, həm də gələcək nizamın qaydalarını müəyyən etmək hüququ uğrunda mübarizə meydanına çevrilir: nəqliyyat marşrutlarına nəzarət etmək, təhlükəsizlik arxitekturasını formalaşdırmaq, enerji axınlarını müəyyən etmək və xarici mövcudluq parametrlərini müəyyən etmək. Bu fonda Vladimir Putinlə İlham Əliyev arasında Rusiyanın təşəbbüsü ilə baş tutan telefon danışığı formal əhəmiyyətdən daha çox şey deməkdir.

İkitərəfli əlaqələri intensivləşdirmək və ticarət, iqtisadi və humanitar sahələrdə əməkdaşlığı davam etdirmək barədə razılaşma Moskva və Bakının dəyişmiş regional reallıq qarşısında münasibətləri yenidən qurmaq cəhdlərinə dəlalət edir.

Qarabağ münaqişəsinin bitməsindən sonra Cənubi Qafqazdakı əvvəlki sistem faktiki olaraq mövcudluğunu dayandırdı. Azərbaycan ərazi bütövlüyünü bərpa etdi, Rusiya sülhməramlıları bölgəni tərk etdi və Moskvanın Qarabağ ətrafında əvvəlki təsir mexanizmləri yox oldu. Eyni zamanda, Türkiyənin rolu artdı, Qərbin iştirakı gücləndi, İran şimal sərhədlərində yeni güc balansı ilə qarşılaşdı və Ermənistan xarici siyasət istiqamətlərini yenidən nəzərdən keçirməyə başladı. Gürcüstan Qərb və Türkiyə nəqliyyat marşrutlarında əsas halqa kimi əhəmiyyətini qoruyub saxlayıb. Buna görə də, bu gün məsələ artıq köhnə balansın qorunması deyil, yeni balansı kimin formalaşdıracağı ilə bağlıdır.

Məhz bu reallıqda Moskva və Bakı praqmatik yaxınlaşma üçün əlavə stimullar alırlar. Bu, əvvəlki münasibətlər modelinə qayıdış deyil: Rusiya artıq regional gündəmi əhəmiyyətli dərəcədə formalaşdırmağa imkan verən təsir səviyyəsinə malik deyil. Azərbaycan isə müstəqilliyini əhəmiyyətli dərəcədə gücləndirib. Qarşılıqlı əlaqə üçün yeni formul yalnız konkret maraqların yaxınlaşması və dəyişmiş güc balansının tanınması üzərində qurula bilər.

Bakı üçün Moskva ilə münasibətlər regional balansın vacib hissəsi olaraq qalır. Rusiya Azərbaycanın ən böyük qonşusu, Xəzər regionunda əsas oyunçu və Avrasiya nəqliyyat və enerji sistemində əhəmiyyətli iştirakçıdır. Moskva üçün Bakı ilə konstruktiv dialoq Cənubi Qafqazda manevr üçün yerin qorunması deməkdir. Onun itirilməsi əksinə, digər güc mərkəzləri üçün əlavə imkanlar açacaq. Buna görə də, mövcud əlaqə keçmişə diplomatik qayıdış kimi deyil, hər iki tərəfin yeni reallığa uyğunlaşması kimi qəbul edilməlidir.

Bu sistemdə Ermənistan regiondakı yerini yenidən müəyyənləşdirmək zərurəti ilə üzləşir. Rusiyanın təhlükəsizlik mexanizmlərindən əvvəlki asılılığının zəifləməsi yeni xarici tərəfdaşların axtarışı ilə müşayiət olunur. Moskva üçün bu, əvvəlki təsir imkanlarının azalması deməkdir, Bakı üçün isə Ermənistan faktoru getdikcə sərhədlər, nəqliyyat kommunikasiyaları və gələcək təhlükəsizlik arxitekturası məsələləri ilə əlaqələndirilir. Rusiya-Azərbaycan münasibətləri qarşıdurmadan praqmatik qarşılıqlı əlaqəyə keçərsə, onların ziddiyyətlərindən İrəvanın xarici siyasəti üçün bir vasitə kimi istifadə etmək imkanları daralır. Eyni zamanda, Ermənistan üçün qonşularının maraqlarını nəzərə almaq şərti ilə yeni regional kommunikasiya sistemində iştirak etmək imkanı açılır.

Eyni zamanda, yığılmış ziddiyyətlər aradan qalxmayıb, lakin onları daimi qarşıdurma mənbəyinə çevirmək nə Moskva, nə də Bakı üçün əlverişlidir. Xarici oyunçular arasında rəqabətin güclənməsi fonunda ikitərəfli münaqişə öz təsirini genişləndirməkdə maraqlı olanlar üçün bir resursa çevrilir.

Bu vəziyyətdə iqtisadiyyat geosiyasət alətinə çevrilir. Azərbaycan Xəzər dənizini Türkiyə, Qara dəniz, İran və Avropa bazarları ilə birləşdirən nəqliyyat və enerji layihələrində mərkəzi mövqe tutur. Rusiya cənub ticarətində və Azərbaycan vasitəsilə İrana və daha sonra Hind okeanına çıxışı qorumaqda maraqlıdır. Buna görə də, burada infrastruktur artıq sadəcə iqtisadi məsələ deyil, yük daşımalarının, kapitalın və enerji resurslarının gələcək coğrafiyası uğrunda mübarizədir.

Şimal-Cənub Dəhlizi xüsusi yer tutur. Rusiya üçün Azərbaycan İran və Cənubi Asiya bazarları ilə əsas quru əlaqəsidir. Bakı üçün tranzitin inkişafı regional nəqliyyat mərkəzi kimi statusunu möhkəmləndirmək, İran üçün isə Rusiya və Avropa bazarlarına çıxışı genişləndirmək deməkdir. Eyni zamanda, Türkiyə Azərbaycandan Orta Asiyaya gedən marşrutlarla maraqlanır və Gürcüstan Qara dəniz-Qafqaz-Türkiyə-Orta Asiya əlaqəsi üçün vacib olaraq qalır. Nəticədə, regionun nəqliyyat xəritəsi tədricən geosiyasi təsir xəritəsinə çevrilir.

Bu, Azərbaycan üçün həm imkanlar, həm də risklər yaradır. Cənubi Qafqazdan nə qədər çox rəqabətli marşrutlar keçərsə, Bakının əhəmiyyəti bir o qədər artır. Lakin eyni zamanda, hansı marşrutların investisiya, siyasi dəstək və təhlükəsizlik zəmanətləri alacağı ilə bağlı mübarizə güclənir. Buna görə də, artıq sual yalnız hansı dəhlizlərin tikiləcəyi deyil, həm də onların istismar qaydalarını kimin müəyyən edəcəyidir.

Bu fonda Azərbaycanın mövqeyi xüsusilə vacibdir. Bakı xarici geosiyasətin obyekti olmaqda getdikcə daha az maraqlıdır və getdikcə müstəqil qərar qəbuletmə mərkəzi kimi çıxış edir. Onun üstünlüyü Moskva, Ankara, Tehran və Qərb paytaxtları ilə eyni vaxtda qarşılıqlı əlaqədə olmaq qabiliyyətidir və hər hansı bir güc mərkəzinin öz xarici siyasət məkanını inhisara almasına mane olur.

Türkiyə üçün Azərbaycanla əlaqələrin gücləndirilməsi uzunmüddətli strateji əhəmiyyətə malikdir - nəqliyyat əlaqələrindən tutmuş Orta Asiyaya çıxışa qədər. Lakin Ankara ilə münasibətlərin inkişaf etdirilməsi Moskva ilə işgüzar münasibətlərin davam etdirilməsi zərurətini istisna etmir. Əksinə, bir neçə güclü tərəfdaşın olması Bakının müstəqil siyasət məkanını genişləndirir. Bu mənada Rusiya-Azərbaycan dialoqu Türkiyənin yanaşmasına zidd deyil, daha geniş balanslaşdırma strategiyasının bir hissəsidir.

İranın da yeni konfiqurasiyaya birbaşa marağı var. Tehran regional logistikadakı rolunu qorumağa, Rusiya ilə əlaqələri inkişaf etdirməyə və sərhədlərində tarazlığı poza biləcək xarici hərbi-siyasi strukturların yaranmasının qarşısını almağa çalışır. Buna görə də, Moskva ilə Bakı arasında proqnozlaşdırıla bilən münasibətlər İran üçün əlavə əhəmiyyət kəsb edir: onlar nəqliyyat və sərhəd məsələləri ilə bağlı qəfil böhranların ehtimalını azaldır.

Digər tərəfdən, Qərb Cənubi Qafqazın yeni arxitekturasının Moskvadan minimal asılılıqla formalaşmasında maraqlıdır. Bu, diplomatiya, infrastruktur, enerji və təhlükəsizliyə aiddir. Nəticədə bir neçə strategiya toqquşur: Rusiya cənub sərhədlərində təsirini qorumağa çalışır, Türkiyə türk birliyini gücləndirməyə çalışır, İran tarazlığı qorumağa çalışır, Qərb dövlətləri öz iştiraklarını genişləndirməyə çalışır və Azərbaycan regionun hər hansı bir xarici oyunçunun müstəsna təsir dairəsinə çevrilməsinin qarşısını almağa çalışır.

Məhz buna görə Rusiya-Azərbaycan münasibətləri daha geniş əhəmiyyət kəsb edir. Moskva və Bakının mütləq eyni xarici siyasət mövqelərini bölüşməsi tələb olunmur. Onların maraqları qaçılmaz olaraq bir sıra məsələlərdə fərqlənir. Lakin birbaşa siyasi kanalın olması təcrid olunmuş fikir ayrılıqlarının digər oyunçular tərəfindən istismar edilə biləcək sistemli münaqişəyə çevrilməsinin qarşısını alır.

Xəzər dənizi də az əhəmiyyət kəsb etmir. Enerji infrastrukturunun təhlükəsizliyi, gəmiçilik, liman inkişafı, ətraf mühit məsələləri və suların iqtisadi istifadəsi Rusiya ilə Azərbaycan arasında davamlı əməkdaşlığı tələb edir. Eyni zamanda, Xəzər dənizi beş sahilyanı dövlətin - Rusiya, Azərbaycan, İran, Qazaxıstan və Türkmənistanın ərazisi olaraq qalır. Buna görə də, onu xarici hərbi-siyasi rəqabətin daha bir meydanına çevirmək beş ölkənin hamısının maraqlarına zidd olardı.

Əgər mövcud siyasi əlaqələr müvafiq nazirliklər, biznes və ekspert icması səviyyəsində davam edərsə və yüksək səviyyəli səfərlərlə gücləndirilərsə, bu artıq sadəcə diplomatik jest olmayacaq, əksinə, münasibətlərin daha dərindən yenidən formatlanmasının əlaməti olacaq. Bu, qarşılıqlı ehtiyatlılıqdan praqmatik qarşılıqlı əlaqəyə keçid olacaq və bu zaman hər iki tərəf tərəfdaşının maraqlarını nəzərə alaraq xarici siyasət azadlığını qoruyacaq.

Putin və Əliyev arasında telefon danışığının əsl əhəmiyyəti budur. Bu, Cənubi Qafqazı əvvəlki qaydaya qaytarmır və yeni hərbi-siyasi blokun yaranmasını da ifadə etmir. Onun mənası daha praktikdir: Moskva və Bakı ikitərəfli münasibətləri xarici rəqabətə buraxmamaq istəyini nümayiş etdirirlər.

Cənubi Qafqaz artıq digər ölkələrin strategiyalarının periferik elementi deyil. Ermənistan, Gürcüstan və Azərbaycan imkanları və strategiyaları fərqli olsa da, yeni regional sistemin formalaşmasında iştirakçılara çevrilirlər. Bundan əlavə, coğrafi mövqeyi, enerji resursları, nəqliyyat imkanları və əsas qonşuları ilə münasibətləri sayəsində Azərbaycanın manevr etmək üçün xüsusilə geniş imkanları var.

Rusiya üçün seçim fundamental hala gəlir: ya Moskva yeni reallığı qəbul edəcək və Azərbaycanla münasibətləri praqmatik tərəfdaşlıq əsasında təsir uğrunda rəqabət qabiliyyətini qoruyub saxlayacaq, ya da Xəzər dənizi ilə Qara dəniz arasındakı boşluq tədricən digər güc mərkəzləri ilə doldurulacaq.

Buna görə də Putin və Əliyev arasındakı söhbət özlüyündə vacib deyil. Onun əhəmiyyəti Cənubi Qafqazda oyun qaydalarını kimin və hansı şərtlər altında müəyyən edəcəyi ilə bağlı daha böyük mübarizə ilə müəyyən edilir. İndi sual əvvəlki balansın bərpa olunub-olunmayacağı deyil, regional dövlətlərin özlərinin yeni bir arxitekturanın memarı ola biləcəkləri, yoxsa yekun qaydaların yenidən xarici güc mərkəzləri tərəfindən yazılacağıdır. Moskva ilə Bakı arasındakı dialoq göstərir ki, bu qaydaları müəyyən etmək hüququ uğrunda mübarizə artıq başlayıb.

Müəllif: Zaur Nurməmmədov