İndi ABŞ-da 2001-ci ilin 11 sentyabr hadisəsini terror hücumu, Ukraynadakı müharibəni isə sadəcə münaqişə adlandırırlar. Eyni zamanda, Ağ Evin yeni administrasiyası Kiyevə edilən yardımın geri qaytarılmasının vacibliyini yorulmadan vurğulayır.

Ancaq tam miqyaslı işğalın ilk günlərini və həftələrini xatırlayaq: işğalçı müharibənin ilk günlərində yardım olubmu – HİMARS, yoxsa “Patriot” verilibmi? Əlbəttə, yox. Ukrayna əsgərləri, sözün əsl mənasında sınıq-salxaq silahlara güclü silahlara sahib olan düşmən texnikasını, həm də Rusiya ordusunun şəxsi heyətini məhv edərək, qəhrəmanlıq göstəriblər. Və məhz Ukraynanın hərbi taktikası və strategiyası Rusiyanın ordusunu geri oturtdu və hələ də qəhrəmanlıq salnaməsi yazır.

İndiki vəziyyətə gəlincə, son vaxtlar müharibədə Amerika texnikası və mərmiləri əsas rol oynayıbmı? Bəli. Amerika döyüş sursatları tükənir və avadanlıq xarab olurmu? Bəli. Amma ən əsası: ABŞ yardımı güclü və fasiləsiz idimi? Əlbəttə, yox. Bu, daha çox ölmək üzrə olan xəstənin qurumuş dodaqlarını su damcıları ilə islatmağa bənzəyirdi.

Odur ki, ABŞ-ın köməyi olmadan uduzub-uduzmayacağımıza cavab gözləmək, siyasətçilərin ağzına baxmağın mənası yoxdur. “Deepstate” xəritəsini götürürük, açırıq və cəbhədəki vəziyyəti təhlil edirik. Və bundan sonra biz başa düşməyə başlayırıq: ABŞ olmadan müharibədə qalib gələ bilmərik, hər birimiz olmadan müharibədə qalib gələ bilmərik! Cəbhənin tələbatını ödəmək üçün öz istehsalımızı qurmalıyıq. Biz ölkənin mövcudluğunun bütün sahələrini bir zəfər yumruğunda birləşdirməliyik.

Hər gün (ilk növbədə) özümüzə xatırlatmaq vacibdir ki, Ukraynanın "Stuqna" zenit-raket kompleksi, "Boqdana" özüyeriyən silahı, "Olxa", "Bureviy", "Neptun" raket sistemləri və bir çox başqaları kimi inkişafı sayəsində düşməni necə effektiv şəkildə məhv edirik.

Yəni Qərb siyasətçilərinin sosial şəbəkələrdə “Nə qədər lazımdırsa, sizinlə olacağıq!” kimi mesajlarına aludə olmaq lazım deyil.

Biz başa düşməliyik ki, artıq geosiyasi oyunçular üçün Ukrayna sadəcə olaraq rəqabət meydanıdır. Və nə qədər ki, biz özümüzü “qurban” brendi altında təqdim edirik, heç kimə lazım deyilik. Üstəlik, bu, ABŞ-a Rusiya ilə birlikdə bizim mümkün kapitulyasiyamızla bağlı ağrılı ideyanı təbliğ etməyə imkan verir.

Ancaq milləti piyon kimi götürməyə qərar verdilər! Əslində ukraynalıların bir üstünlüyü var - biz hamımız müharibənin nə olduğunu bilirik və hiss edirik. Və biz başa düşürük ki, ABŞ-ın əl-qolunu yuduğu, avropalıların isə Rusiya təhlükəsi qarşısında yenicə oyandığı bir vaxtda, Rusiya təbliğatı nə qədər səs-küy salsa da, düşmən ordusu tükənib, həm də çox tükənib.

Ukrayna Prezidenti Volodimir Zelenski Amerikanın köməyi olmadan uduzacağımızı deyəndə, təəssüf ki, bu sözlərdə müəyyən həqiqət var. Bununla belə, qeyri-populyar bir fikri ifadə edəcəyəm: artıq bəsdir, kifayət qədər danışmışıq. Gəlin diqqətimizi bir suala yönəldək: biz qələbə tərəfdarıyıq, yoxsa birtəhər atəşkəs olsun? Gəlin özümüz dürüst cavab verək. Və bundan sonra biz daha bir strategiya qurmağa başlamalıyıq: ya biz birləşəcəyik, ya da millətimiz üçün dönməz ssenari olacaq.

Uinston Çörçill məşhur çıxışlarından birində deyirdi ki, onun vətəndaşlara “tər, qan, göz yaşı və zəhmət”dən başqa təklif edəcəyi heç nə yoxdur. Bizi həqiqətən də qazanmaq istəyiriksə - tərəfdaşlarımızın köməyi ilə və ya köməyi olmadan - məhz buna köklənməliyik.

Dünya təcavüzkarla razılığa gəlməyə çalışacaq. Amma biz öz işimizlə məşğul olmalıyıq.

Müəllif: Anna Maksimçuk - Ukrayna Silahlı Qüvvələrinin leytenantı, "Qələbə faktoru" “YouTube” kanalının müəllifi
Mənbə: UNİAN
Tərcümə AYNA-ya məxsusdur