İranda yeni etiraz dalğası nə qəfil, nə də təsadüfidir. Bu, ölkənin illərdir yaşadığı xroniki böhranın daha bir simptomudur. İqtisadi çöküş, milli valyutanın dəyərdən düşməsi, qiymətlərin artması və sosial ümidsizlik hissi insanları yenidən küçələrə çıxarıb. Lakin əvvəlki kimi, sual onların niyə etiraz etmələri deyil, nəticənin necə ola biləcəyidir.
İran cəmiyyəti bezib. Sanksiyalardan, qapalı siyasi sistemdən, rəsmi ritorika ilə reallıq arasındakı uçurumdan bezib. İqtisadiyyat tətikləyiciyə çevrilib, lakin İranda etirazlar heç vaxt sırf iqtisadi olmayıb. Qiymətlər və əmək haqqı ilə bağlı şüarların arxasında həmişə daha dərin bir tələb var - ləyaqət, ədalət və qərar qəbuletmədə iştirak.
Hakimiyyət, əvvəlki dövrlərdə olduğu kimi, sərt nəzarət və hədəfli güzəştlər arasında balans yaradır. "Dialoq" və "fövqəladə tədbirlər" haqqında açıqlamalar tanış səslənir. Lakin bu cür addımlara inam son dərəcə məhduddur: cəmiyyət dəfələrlə müvəqqəti vədlərin repressiyalara yol verdiyini, struktur problemlərin isə həll olunmadığını görüb.
Regional və etnik dinamika məsələsi xüsusi diqqətə layiqdir. İran çoxmillətli dövlətdir və istənilən genişmiqyaslı qeyri-sabitlik qaçılmaz olaraq etnik bölgələrə təsir göstərir. Cənubi Azərbaycan ənənəvi olaraq bu kontekstdə həssas bir bölgə hesab olunur - təkcə Azərbaycan əhalisinin sayına görə deyil, həm də mədəni və tarixi kimliyinə görə.
Hazırda Cənubi Azərbaycanın şəhərləri bu etiraz dalğasının mərkəzinə çevrilməyib. Bu, sadələşdirilmiş nəticələrə mane olan vacib bir aydınlaşdırmadır. Lakin bu gün kütləvi etirazların olmaması sabah olmayacağı demək deyil. İran etirazlarının tarixi göstərir ki, periferiya tez-tez sosial narazılıq milli xarakter aldıqda rol oynayır.
Bu, Azərbaycan icmasının fəallığının indi xüsusilə İrandan kənarda - Avropada və diasporada nəzərə çarpması ilə diqqət çəkir. Bu, başqa bir vacib prosesdən xəbər verir: daxili təzyiq getdikcə xarici informasiya və siyasi ölçü qazanır. Tehran üçün bu, əlavə bir zəiflik yaradır, çünki azlıqların hüquqları məsələsi asanlıqla beynəlxalq gündəmə gətirilir.
Əsas sual, mövcud etiraz dalğasının davamlı bir hərəkata çevrilə bilib-bilməyəcəyidir. İndiyə qədər etirazlar parçalanıb, vahid mərkəz və aydın siyasi proqram olmayıb. Bu, hakimiyyətin əlinə fürsət verir. Lakin eyni zamanda, bu, narazılığın səbəblərinin yoxa çıxmadığı anlamına gəlir.
Əsasən üç ssenari var. Birincisi, yalnız növbəti böhranı gecikdirəcək yatırma və müvəqqəti sabitləşmə. İkincisi, qısamüddətli təsir göstərəcək siyasi arxitekturanı dəyişdirmədən məhdud islahatlar. Üçüncüsü, regional və etnik məsələlər də daxil olmaqla, sosial, iqtisadi və mədəni tələbləri birləşdirərək etirazların genişlənməsidir. Bu ssenari sistem üçün ən təhlükəli, eyni zamanda, uzunmüddətli perspektivdə ən çox ehtimal olunan ssenaridir.
Cənubi Qafqaz regionu üçün İranda baş verənlər mücərrəd daxili proses deyil. Böyük bir regional gücün hər hansı bir qeyri-sabitliyi qonşularına, logistikasına, təhlükəsizliyinə və siyasi tarazlığına təsir göstərir. Bu mənada İran 2026-cı ilə ciddi bir daxili çətinliklə qədəm qoyur və bunun nəticəsi hələ də bəlli deyil.
Bir məsələ artıq aydındır: İrandakı etirazlar hekayənin sonu deyil, davamıdır. Sistemli problemlər nə qədər uzun müddət nəzərə alınmazsa, növbəti dalğanın təkcə sosial transformativ deyil, həm də siyasi transformativ olma ehtimalı bir o qədər yüksəkdir.
