İyulun 1-də Avropa Komissiyasının prezidenti Ursula fon der Leyen Bakıya gəldi. Bu, Azərbaycanla Avropa İttifaqı arasında strateji enerji tərəfdaşlığı haqqında memorandum imzalandıqdan sonra - 2022-ci ildən bəri onun Azərbaycan paytaxtına ikinci səfəridir. İllər ərzində sənəd siyasi bəyannamədən enerji təchizatının şaxələndirilməsi üzrə Avropa strategiyasının əsas elementinə çevrilib. Sazişin imzalanmasından bəri Azərbaycanın Avropaya qaz ixracı təxminən 65% artıb və bu gün artıq on Aİ üzv dövləti onu idxal edir.

Simvolik olaraq, Bakıya səfər AK prezidentinin iki günlük turunun yalnız ilk mərhələsi idi. Elə ertəsi gün Leyen Baş nazir Nikol Paşinyanla görüşmək üçün İrəvana yola düşdü. Bu, may ayında keçirilən Aİ-Ermənistan sammitindən sonra iki aydan az müddətdə Ermənistan paytaxtına ikinci səfəridir. Ardıcıllıq təsadüfi deyildi. Brüssel qəsdən marşrutu hər iki Cənubi Qafqaz dövləti ilə eyni vaxtda əlaqə qurmaq istəyini nümayiş etdirmək üçün qurmuşdu və eyni zamanda, hər iki tərəflə münasibətlərində formal tarazlığı qoruyub saxlamışdı.

Rəsmi olaraq, AK tur üçün dörd prioritet müəyyən etdi: sülh müqaviləsinin paraflanmasından sonra sülh prosesini dəstəkləmək, Avropa, Cənubi Qafqaz və Mərkəzi Asiya arasında nəqliyyat əlaqələrinin inkişaf etdirilməsi, iqtisadi əməkdaşlığın dərinləşdirilməsi və Rusiyanın iqtisadi təzyiqi qarşısında Ermənistanı dəstəkləmək. Məhz bu formul Brüsselin iki ölkəyə yanaşmalarındakı fərqi əks etdirir. Azərbaycanla diqqət əsasən uzunmüddətli iqtisadi və enerji tərəfdaşlığına yönəlsə də, Ermənistanla Aİ açıq şəkildə Moskva ilə geosiyasi qarşıdurma dilindən istifadə edir. “Politico”ya görə, səfərin əsas məqsədlərindən biri Aİ-nin Cənubi Qafqazdakı mövqeyini gücləndirmək və Rusiyanın bölgədəki təsirini tədricən azaltmaq idi.

Lakin Avropa siyasətinin strateji məntiqi Ermənistan-Azərbaycan məsələsindən daha da irəli gedir. Rusiya enerji təchizatının əksəriyyətindən imtina etdikdən sonra Brüssel eyni zamanda, yeni qaz mənbələri axtarmaq, alternativ təchizat marşrutları inkişaf etdirmək və Rusiyadan müstəqil nəqliyyat infrastrukturu qurmaq zərurəti ilə üzləşdi. Norveçin hasilatı daha da artırmaq qabiliyyəti məhduddur. Qlobal mayeləşdirilmiş təbii qaz bazarı bahalı və yüksək rəqabətli olaraq qalır və bir çox alternativ layihələr yalnız həyata keçirilmə mərhələsindədir. Bu fonda Cənub Qaz Dəhlizi nisbətən tez bir zamanda genişləndirilə bilən azsaylı mövcud marşrutlardan biri olduğunu sübut etdi. Məhz buna görə də Azərbaycan tədricən bir çoxları arasında yalnız bir enerji təchizatçısı kimi qəbul edilmir, Avropanın şaxələndirmə siyasətində əsas tərəfdaş kimi ortaya çıxır.

Bakıdakı danışıqların nəticələri protokol səfərindən gözləniləndən xeyli daha məzmunlu idi. Prezident İlham Əliyev Azərbaycanla Aİ arasında dinamik dialoqun qurulduğunu elan etdi. Leyen isə Aİ ilə Azərbaycan arasında yeni "əlaqə tərəfdaşlığı"nın yaradılmasını təklif etdi və Bakıda regional infrastrukturun inkişafına həsr olunmuş investisiya konfransı elan etdi. Ən konkret nəticələrdən biri Aİ-nin Cənubi Qafqazda nəqliyyat, enerji və rəqəmsal layihələrin inkişafı üçün 200 milyon avroya qədər qrant ayırmağa hazır olduğunu elan etməsi oldu. Bu məbləğ ümumavropa infrastruktur siyasəti kontekstində əhəmiyyətli görünməsə də, onun siyasi əhəmiyyətini şişirtmək çətindir. Brüssel ilk dəfə olaraq Orta Dəhlizin maliyyələşdirilməsində yalnız bəyannamələr vasitəsilə deyil, həm də xüsusi maliyyə mexanizmləri vasitəsilə iştirak etmək istəyini effektiv şəkildə təsdiqlədi.

Bakının əməkdaşlığı daha da genişləndirmək təşəbbüsünü irəli sürməsi əhəmiyyətlidir. İlham Əliyev əməkdaşlığı ənənəvi qaz gündəliyindən kənara çıxaraq bərpa olunan enerjiyə diqqət yetirməyi təklif etdi. Azərbaycan hazırda günəş və külək enerjisi layihələrini fəal şəkildə inkişaf etdirir və Qara dənizin dibindən keçən sualtı kabel vasitəsilə Avropaya gələcəkdə yaşıl elektrik enerjisi ixracatçısı olmağa ümid edir. Əslində Bakı Aİ-nin əvvəllər təbii qaz ətrafında qurulmuş uğurlu strateji tərəfdaşlıq modelini təkrarlamasını, lakin onu yeni enerjiyə tətbiq etməsini təklif edir.

Həmçinin diqqətəlayiqdir ki, həm Əliyev, həm də Leyenin ictimai çıxışlarında Azərbaycanla Ermənistan arasında sülhdən uzaq perspektivdən daha çox, tamamlanmış bir proses kimi danışıblar. Azərbaycan lideri vurğulayıb ki, sülh artıq yalnız kağız üzərində deyil, həm də praktikada Bakının atdığı addımlar sayəsində mövcuddur. AK rəhbəri isə Azərbaycan liderinin regional sabitliyin və əməkdaşlığın təşviqindəki rolunu xüsusilə vurğulayıb. Bu cür ritorika diplomatik etiketdən daha çox şeyə gedib çıxır. Bu, Aİ-nin fundamental maraqlarını əks etdirir və Cənubi Qafqazın qarşıdurmadan iqtisadi inteqrasiyaya keçid edən bir məkan kimi qavranılmasını möhkəmləndirir. Belə bir siyasi narrativ olmadan, infrastruktur layihələrinin, xüsusən də Orta Dəhlizin uzunmüddətli cəlbediciliyini təmin etmək mümkün deyil.

Orta Dəhliz hazırda Avrasiyanın yeni geoiqtisadi arxitekturasının əsas elementlərindən birinə çevrilir. O Avropanı Orta Asiya ilə və daha sonra Azərbaycan vasitəsilə Çinlə birləşdirir və Rusiyanı keçməyə imkan verir. Son illərdə bu marşrut üzrə nəqliyyatın həcmi sabit artım nümayiş etdirir və yalnız regional dövlətlər tərəfindən deyil, həm də dünyanın ən böyük logistika operatorları tərəfindən maraq ifadə olunur. Brüssel üçün bu, artıq yalnız nəqliyyat layihəsi deyil, Avropa ilə Asiya arasında davam edən beynəlxalq qeyri-sabitlik qarşısında Avropa təchizat zəncirlərinin dayanıqlığını artırmağa qadir alternativ ticarət infrastrukturunun yaradılmasıdır.

Məhz bu məqamda Leyenin səfər turunun iki hissəsinin qarşılıqlı əlaqəsi aydın olur. Formal olaraq, Avropa İttifaqı sülh prosesinin iki bərabər iştirakçısı kimi Bakı və İrəvanı ziyarət edir. Lakin danışıqların faktiki məzmunu kökündən fərqlidir. Brüssel Azərbaycanda enerji, nəqliyyat və investisiyaya əsaslanan mövcud strateji tərəfdaşlığını gücləndirir. Ermənistanda isə Aİ təsir dairəsinin yeni bir siyasi və iqtisadi sütununu yaratmağa çalışır. Və İrəvanın Moskva ilə münasibətlərində nəzərəçarpacaq dərəcədə soyumağı kompensasiya edir.

Səfər ərəfəsində Rusiya bir sıra Ermənistan mallarının idxalına məhdudiyyətlər qoydu. Avropa tərəfi isə demək olar ki, dərhal Ermənistan iqtisadiyyatını dəstəkləmək üçün yeni tədbirlər elan etdi. Beləliklə, Leyenin Cənubi Qafqaz turu simmetrik diplomatiyadan daha çox mövcud strateji aktivi qorumaq və yenisini əldə etmək cəhdi oldu.

Bu arada, tərəflərin faktiki danışıqlar mövqeləri Brüsselin xeyrinə deyil. Bu gün Azərbaycan artıq Avropa dəstəyi üçün dilənçi deyil, Aİ üçün əhəmiyyəti durmadan artan bir dövlətdir. Qaz ixracının artması, Cənub Qaz Dəhlizinin inkişafı və ölkənin Orta Dəhlizdə mərkəzi halqa kimi ortaya çıxması obyektiv olaraq Bakının danışıqlar gücünü artırır.

Əlbəttə ki, Avropanın Azərbaycan qazından asılılığı mütləq deyil. Azərbaycanın ümumi Avropa idxalında payı nisbətən az olaraq qalır. Lakin Bakının strateji dəyəri mövcud təchizat həcmləri ilə deyil, cənub istiqamətində müqayisə edilə bilən alternativlərin olmaması ilə müəyyən edilir. Rusiyanın enerji ehtiyatlarından imtina etdikdən sonra Aİ idxal mənbələrini mümkün qədər şaxələndirməyə çalışır və Cənub Qaz Dəhlizi daha da genişlənmə potensialına malik azsaylı marşrutlardan biri olaraq qalır.

Yaxın Şərqdə davam edən qeyri-sabitlik, mayeləşdirilmiş təbii qaz təchizatı üçün gərgin rəqabət və ənənəvi nəqliyyat marşrutlarına davamlı risklər fonunda Xəzər regionu Avropa şaxələndirmə strategiyasının ən etibarlı sütunlarından birinə çevrilir. Buna görə də, yeni "əlaqə tərəfdaşlığı" yaratmaq və Bakıda investisiya konfransı keçirmək təklifi Avropanın daha zəif tərəfdaşa yönəlmiş təşəbbüsünün təzahürü kimi deyil, əksinə, Aİ-nin özü üçün əhəmiyyəti artmaqda davam edən bir bölgədə uzunmüddətli mövcudluğu təmin etmək cəhdi kimi qəbul edilməlidir.

Eyni zamanda, maraq qarşılıqlı olaraq qalır. Azərbaycan üçün Aİ enerji ixracı üçün ən böyük ödəmə qabiliyyətinə malik bazar, investisiya və texnologiyanın mühüm mənbəyi və genişmiqyaslı bərpa olunan enerji inkişafı layihələrinin həyata keçirilməsində potensial tərəfdaşdır.

Mövcud əməkdaşlıq formatının əsasını asılılıq deyil, qarşılıqlı fayda təşkil edir. Lakin bu qarşılıqlı asılılığın təbiəti tədricən dəyişir: bir neçə il əvvəl Brüsselin daha güclü danışıqlar mövqeyi olduğu qəbul edilirdisə, bu gün balans xeyli bərabərləşib.

Ənənəvi enerjidən günəş, külək və su elektrik stansiyalarının inkişafına keçid kimi əməkdaşlıq gündəliyinin genişləndirilməsi təşəbbüsünün Azərbaycandan gəlməsi xüsusilə diqqətçəkəndir. Bu, Bakının təkcə təbii qaz ixracatçısı deyil, həm də gələcəkdə təmiz elektrik enerjisi təchizatçısı kimi roluna artan inamını nümayiş etdirir. Azərbaycan artıq Avropaya yalnız fərdi layihələr deyil, həm də enerji, nəqliyyat, rəqəmsal infrastruktur və logistikanı əhatə edən uzunmüddətli əməkdaşlıq modeli təklif edir.

Danışıqların siyasi komponenti də diqqətçəkəndir. Leyenin Əliyevin regional sülhün təşviqindəki rolunu yüksək qiymətləndirməsi diplomatik nəzakətdən daha çox şey kimi görünür. Brüssel üçün yeni regional reallığın davamlılığının tanınması öz iqtisadi təşəbbüslərinin uğurla həyata keçirilməsi üçün zəruri şərtə çevrilir.

Cənubi Qafqaz nə qədər sabit görünürsə, Avropa kapitalının regionun nəqliyyat və enerji infrastrukturuna cəlb edilməsi ehtimalı bir o qədər yüksəkdir. Bu fonda, Azərbaycanın çoxvektorlu xarici siyasəti - Türkiyə ilə strateji müttəfiqliyi qorumaq, Rusiya ilə praqmatik dialoq aparmaq və Orta Asiya, Çin və Aİ ilə münasibətləri inkişaf etdirmək - Brüssel ilə əməkdaşlığı məhdudlaşdırmır. Əksinə, bu, Azərbaycanı daha da cəlbedici tərəfdaşa çevirir. Məhz müxtəlif güc mərkəzləri ilə işgüzar münasibətləri qorumaq qabiliyyəti Bakıya yüksək beynəlxalq gərginlik şəraitində belə müstəqil xarici siyasət yürütməyə və sabitliyi qorumağa imkan verir.

Hazırkı temp davam edərsə, Azərbaycanla Aİ arasındakı münasibətlərin növbəti mərhələsi qaz gündəliyindən kənara çıxacaq, tədricən genişlənmə olacaq. Yaşıl elektrik enerjisinin ixracı, rəqəmsal bağlantının inkişafı, nəqliyyat infrastrukturunun modernləşdirilməsi və Orta Dəhlizin Avropa ilə Orta Asiya arasında ən vacib marşrutlardan biri kimi gücləndirilməsi layihələri getdikcə daha çox ön plana çıxacaq. Bu halda, Azərbaycan nəhayət, Aİ-nin diqqət mərkəzində təkcə enerji təchizatçısı kimi deyil, həm də bütün Avrasiya memarlığı üçün əsas infrastruktur mərkəzi kimi yerini möhkəmləndirəcək.

Buna görə də Leyenin səfərinin əsas nəticəsi elan edilmiş qrantlarda və ya yeni diplomatik təşəbbüslərdə deyil. Bu, tərəflər arasında münasibətlərin təbiətindəki dəyişiklikdədir. Cəmi bir neçə il əvvəl Avropa ilə əməkdaşlığı genişləndirməyə çalışan Azərbaycan idi. Bu gün vəziyyət xeyli mürəkkəb və çoxqütblü görünür: Aİ-nin obyektiv olaraq Bakı ilə sabit tərəfdaşlığa ehtiyacı var, nə qədər ki, Bakı Avropa bazarına maraq göstərir. Cənubi Qafqazın qlobal logistika və enerji sahəsindəki rolu artdıqca, Azərbaycanın danışıqlardakı çəkisi artmağa davam edəcək. Yəni Brüssel regionda öz siyasətini formalaşdırarkən Bakının maraqlarını daha çox nəzərə almalı olacaq.

Zaur Nurməmmədov - AYNA.AZ