Ermənistanda iyunda keçiriləcək parlament seçkiləri yaxınlaşdıqca, ölkə daxilindəki siyasi gərginlik də artır. Artıq hazırkı Baş nazir Nikol Paşinyanın partiyası demək olar ki, qeyri-rəsmi təbliğat-təşviqata başlayıb. Paşinyan regionlara səfərlər edir, əhali ilə görüşlər keçirir. Rusiyaya bağlılığı açıq şəkildə görünən erməni müxalifəti də hərəkətə keçib. Hazırda ev dustaqlığında olan iş adamı Samvel Karapetyanın rəhbəri olduğu “Güclü Ermənistan” Partiyasının tərəfdarları mediada bəyanatlar verir, aksiyalar keçirir və hökumətin siyasətini tənqid edirlər. “Güclü Ermənistan”ın Baş nazirliyə namizədi olacaq Karapetyanın təbliğatı da aparılmaqdadır. Erməni cəmiyyətinin böyük qismi Paşinyanı dəstəkləsə də, Rusiyaya bağlı müxaliflərin də şansları az qiymətləndirilmir. Erməni ictimai-siyasi şəxsləri hesab edirlər ki, iyun seçkiləri Ermənistan üçün ən önəmli seçkilərdir. Çünki bundan sonra Ermənistanın Qərbə inteqrasiya yolu tutduğu, yoxsa Rusiyanın çətiri altında qalması bəlli olacaq.

Erməni analitik Tevos Arşakyan yazdığı analitik məqaləsində qeyd edib ki, Ermənistanda iyun ayında keçiriləcək parlament seçkilərinin əhəmiyyəti əvvəlki seçkilərdən fərqlənir. Onun sözlərinə görə, bu seçkilər ölkənin və xalqın taleyi ilə yanaşı, Ermənistanın siyasi və sivilizasiya gələcəyini müəyyən edəcək istiqamət seçimi ilə bağlıdır: “Son illərin hadisələrindən sonra Ermənistan özünü dönüş nöqtəsində tapdı: Qərb institutları - siyasi, iqtisadi və dəyər əsaslı çərçivəsində mövqeyini nəhayət möhkəmləndirmək üçün bir fürsət. Eyni zamanda, onilliklər boyu Ermənistanın xarici siyasətini və böyük ölçüdə daxili kursunu müəyyən edən Rusiyadan əvvəlki köləlik asılılığı sisteminə qayıtmağı nəzərdə tutan başqa bir ssenari mövcuddur. Bu mənada qarşıdan gələn seçkilər Ermənistan cəmiyyətinin yetkinliyinin sınağıdır. Cəmiyyət Moskvanın siyasi diktəsinə əsaslanaraq keçmiş modeldən nəhayət imtina etməyə və Avropa və ABŞ ilə əməkdaşlığa yönəlmiş dövlət strategiyası qurmağa nə dərəcədə hazır olduğunu nümayiş etdirəcək”.

“Son illərdə Ermənistan siyasətində nəzərəçarpacaq dəyişikliklər baş verib. Rusiyanın əvvəlki təhlükəsizlik zəmanətlərindən məyusluq ictimai rəydə əsas amilə çevrilib. Bu, xüsusilə də ermənilərin Qarabağdan çıxmasından sonra özünü kəskin şəkildə göstərir. Bu təcrübə ölkənin bir çox vətəndaşı üçün dönüş nöqtəsi oldu. Onilliklər ərzində Rusiyanın regiondakı siyasəti Moskvanın Ermənistanın təhlükəsizliyinin əsas qarantı olduğu fərziyyəsi ətrafında qurulub. Bu konsepsiya Ermənistanın öz daxilində, əsasən Rusiyanın iqtisadi və siyasi strukturları ilə sıx bağlı olan siyasi elitalar tərəfindən fəal şəkildə dəstəklənib. Lakin son illərin hadisələri bu konstruksiyanı alt-üst edib. Qarabağdakı vəziyyət kritik nöqtəyə çatanda Rusiya bir çox erməninin gözlədiyi addımları atmadı. Bununla da Ermənistan cəmiyyətində əvvəlki təhlükəsizlik modelinin illüziya olduğuna dair bir inam yaranıb”, - deyə Arşakyan vurğulayıb.

Politoloq qeyd edib ki, Ermənistanda yeni siyasi reallıq yaranır: “Ermənistan rəhbərliyi xarici siyasətini şaxələndirmək və Moskvadan asılılığı azaltmaq üçün fəal şəkildə addımlar atır. Avropa İttifaqı ilə əlaqələr güclənir, ABŞ ilə dialoq güclənir və Qərb təhlükəsizlik strukturları ilə əməkdaşlıq inkişaf edir. Bu proses ani deyil və çoxsaylı daxili mübahisələrlə müşayiət olunur. Lakin onun mövcudluğu faktı artıq ölkədəki siyasi atmosferi dəyişdirir. Moskva da öz növbəsində təsirini itirməsini qəbul etmək niyyətində deyil. Rusiyanın Ermənistana qarşı siyasəti İrəvanı əvvəlki orbitinə qaytarmaq istəyini nümayiş etdirir. Buna nail olmaq üçün ölkə daxilində müəyyən qüvvələrə siyasi dəstəkdən tutmuş informasiya təzyiqinə qədər müxtəlif vasitələrdən istifadə olunur. Ermənistan siyasi mənzərəsində Moskvanın bu siyasətin potensial icraçıları kimi hansı şəxsləri gördüyü hamıya məlumdur. Belə oyunçulardan biri Samvel Karapetyandır. Onun adı uzun müddətdir Rusiya və Ermənistanın iqtisadi həyatında mövcuddur və resursları ona Moskva ilə köhnə münasibətlər sisteminin bərpasına yönəlmiş siyasi layihələri maliyyələşdirməyə imkan verir. Ermənistan müxalifətindəki bəzi şəxslər üçün Karapetyan keçmiş elita tərəfindən mümkün qisas simvoluna çevrilib. Siyasi diskursda onun fəaliyyətinə getdikcə Rusiyanın təsiri prizmasından baxılır. Bu strategiyanın eyni dərəcədə vacib elementi Moskvanın keçmiş prezidentlər Robert Köçəryan və Serj Sarkisyanın təmsil etdiyi “Qarabağ klanı”na dəstəyi olaraq qalır. Uzun illər bu qrup Ermənistan siyasətinin istiqamətini müəyyən edib və Kremllə son dərəcə sıx münasibətlər saxlayıb. Onların hakimiyyətə qayıtması faktiki olaraq əvvəlki asılılıq modelinin bərpası demək olardı”.

Analitik vurğulayıb ki, Ermənistan daxilində bunun sadəcə siyasi gündəmlərin toqquşması olmadığı yaxşı başa düşülür: “Məsələ dövlətin geosiyasi istiqaməti ilə bağlıdır. Buna görə də, İrəvan hakimiyyəti qarşıdan gələn seçkilərə xarici müdaxilə cəhdlərindən getdikcə daha çox danışır. Bu təhdidlərə hökumət rəsmilərinin fikrincə, Moskva tərəfindən əlaqələndirildiyi əlamətləri göstərən kiberhücumlar daxildir. Bu cür açıqlamalar seçki kampaniyasına hazırlıqla bağlı ümumi gərginlik atmosferini əks etdirir. Ermənistan cəmiyyətində geniş əks-səda doğuran digər bir epizod Rusiyanın Qarabağdan çıxan ermənilərə humanitar yardım göndərmək təşəbbüsü idi. İlk baxışdan belə bir addım həmrəylik əlaməti kimi qəbul edilə bilərdi. Lakin onun irəli sürüldüyü kontekst ciddi suallar doğurur. Bir çox erməni üçün bu təşəbbüs evlərini itirən insanların faciəsindən sui-istifadə etmək cəhdi kimi görünür. Qarabağın erməni əhalisi bölgədən çıxdıqdan sonra Rusiya "xeyriyyəçi" rolunu oynamağa qərar verdi. Bu jest Moskvanın ermənilərin əsas tərəfdaşı olaraq qaldığını və onlara kömək etməyə hazır olduğunu nümayiş etdirmək üçün nəzərdə tutulmuş siyasi siqnal kimi qəbul edilir. Əslində bu hərəkət əks təsir göstərdi. Ermənistan cəmiyyəti düşündü: insanlar Qarabağda olarkən və real müdafiəyə ehtiyac duyarkən bu yardım harada idi? Niyə Rusiya sülhməramlıları ermənilərin Qarabağdan köçünün qarşısını ala bilmədilər? Bu suallar getdikcə daha tez-tez qaldırılır və Rusiyanın Ermənistanın taleyindəki rolu ilə bağlı daha geniş müzakirənin bir hissəsinə çevrilir”.

“İrəvanın Rusiya “humanitar yardımını” rədd etmək qərarı vacib siyasi siqnal idi. Bu, Ermənistan rəhbərliyinin daxili proseslərə təsir göstərmək üçün istifadə edilə biləcək ssenarilərə qoşulmağa hazır olmadığını nümayiş etdirdi. Bu addım siyasi müstəqilliyin nümayişi kimi qəbul edilə bilər. Qarşıdan gələn seçkilər kontekstində bu cür qərarlar xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Yardımdan imtina etmək ermənilərin taleyinə laqeydlik demək deyil. Əksinə, onların vəziyyəti ölkənin əsas humanitar problemlərindən biri olaraq qalır. On minlərlə insanın mənzil, məşğulluq və sosial dəstəyə ehtiyacı var. Dövlət və beynəlxalq tərəfdaşlar bu mürəkkəb məsələnin həlli yollarını axtarmağa davam edirlər. Lakin bu insanlardan siyasi mənfəət üçün istifadə cəmiyyət tərəfindən son dərəcə ağrılı kimi qəbul edilir”, - deyə vurğulayıb.

Arşakyan hesab edir ki, Ermənistanın ictimai müzakirələrində milli maraqların yeni bir anlayışı tədricən ortaya çıxır: “Bu, müxtəlif güc mərkəzləri ilə tərəfdaşlığa əsaslanan suveren xarici siyasət ideyası ilə əlaqələndirilir. Avropa və ABŞ bu cür əməkdaşlığın vacib sahələri kimi qəbul edilir. Bu, Rusiya ilə dialoqdan imtina etmək demək deyil, daha balanslı münasibətlər sistemini nəzərdə tutur. Qarşıdan gələn seçkilər Ermənistan cəmiyyətinin ölkənin gələcəyi sualına cavab verməli olduğu bir an olacaq. Seçkinin nəticəsi Qərb dünyası ilə tədricən yaxınlaşma kursunun davam edib-etməyəcəyini və ya əvvəlki siyasi asılılıq sisteminə qayıdışın olub-olmayacağını müəyyən edəcək. Bu mənada iyun ayında keçirilən səsvermə adi parlament fraksiyalarının dəyişməsindən fərqlənir”.

“Ermənistan böyük dövlətlərin təsirinin ənənəvi olaraq əhəmiyyətli rol oynadığı bir bölgədə yerləşir. Ölkənin tarixi xarici maraqlar və milli suverenlik arasında tarazlıq tapmağın nə qədər çətin olduğunu dəfələrlə nümayiş etdirib. Bu gün bu məsələ yenidən siyasi gündəmin mərkəzinə çevrilib. Nəticədə, bir dövlətin taleyini onun öz cəmiyyəti müəyyən edir. Ermənilərin qarşıdan gələn seçkilərdə etdiyi seçim son illərin toplanmış təcrübəsini əks etdirəcək. Bu təcrübə həm Qarabağla bağlı ağrılı dərsləri, həm də yeni təhlükəsizlik və inkişaf strategiyasına ehtiyacın tanınmasını əhatə edir. Məhz buna görə də qarşıdan gələn seçki kampaniyası tarixi bir mərhələnin əhəmiyyətini qazanır. Bu, Ermənistanın hansı yolu seçməyə hazır olduğunu müəyyən edəcək - ya demokratik təsisatlar məkanına tədricən inteqrasiya, ya da ölkənin taleyinin əsasən xarici güc mərkəzləri tərəfindən müəyyən edildiyi bir modelə qayıtmaq. Bu sualın cavabı Ermənistanın hüdudlarından kənarda da nəticələrə səbəb olacaq”, - analitik fikrini tamamlayıb.