23 avqust 2026-cı ildə Daşkənddə Azərbaycan və Özbəkistan arasında münasibətlərdə yeni bir fəsil başladı. Prezident İlham Əliyevin Özbəkistana dövlət səfəri iki lider arasında növbəti görüşdən daha çox, Azərbaycan-Özbəkistan tərəfdaşlığının son illərdə nə qədər irəlilədiyinin nümayişi idi. Cəmi bir neçə il əvvəl Bakı və Daşkənd ardıcıl olaraq siyasi və iqtisadi əlaqələri gücləndirirdisə, bu gün münasibətləri uzunmüddətli ittifaq xarakteri qazanıb və konkret investisiya, nəqliyyat, enerji və humanitar layihələrlə dəstəklənir.

Əliyevin Özbəkistana hazırkı səfəri son beş ildə onun yeddinci səfəridir və iki ölkə arasında strateji qərarların qəbul edilməsi üçün əsas platformalardan birinə çevrilən Ali Dövlətlərarası Şuranın üçüncü iclası ilə üst-üstə düşdü. Daşkənddə dövlət başçıları strateji tərəfdaşlıq və ittifaqın daha da dərinləşdirilməsini müzakirə etdilər və danışıqlardan sonra Əbədi Dostluq Müqaviləsini və bir sıra digər sənədləri imzaladılar. Lakin görüşün əhəmiyyəti imzalanan müqavilələrin sayından kənara çıxır. Daşkənd sammiti nümayiş etdirdi ki, Bakı və Daşkənd tədricən iqtisadi qarşılıqlı asılılıq, nəqliyyat əlaqəsi və Avrasiyanın dəyişən arxitekturası üçün ortaq bir vizyonla siyasi etimadın gücləndirildiyi bir münasibət modelini inkişaf etdirirlər.

Məhz buna görə də hazırkı Azərbaycan-Özbəkistan dialoqu ikitərəfli gündəmdən çox kənara çıxır. Azərbaycan vasitəsilə Özbəkistan Qafqaz və Avropa bazarlarına çıxış üçün əlavə imkanlar qazanır, Bakı isə Daşkənd sayəsində Orta Asiyadakı mövqeyini gücləndirir. Lakin bu əməkdaşlığa yalnız iki dövlət arasındakı münasibətlər prizmasından baxmaq düzgün olmazdı. Özbəkistan, Azərbaycanın bütün Orta Asiya ölkələri ilə davamlı siyasi, nəqliyyat və iqtisadi əlaqələr qurmağa yönəlmiş daha geniş strategiyasının vacib elementidir.

Bu tendensiya xüsusən də 2026-cı ilin yayında, Qırğızıstanın Çolpon-Ata şəhərində Azərbaycan və beş Orta Asiya ölkəsi dövlət başçılarının qeyri-rəsmi görüşü keçirildikdə özünü daha aydın şəkildə göstərdi. Azərbaycan, Qazaxıstan, Qırğızıstan, Tacikistan, Türkmənistan və Özbəkistan liderləri eyni masada əyləşdilər. Belə bir formatın ortaya çıxması Cənubi Qafqaz və Orta Asiya arasındakı münasibətlərin tədricən müstəqil regional ölçü qazandığını göstərir. Bu, artıq sadəcə ikitərəfli əlaqələr məsələsi deyil, nəqliyyat, enerji, ticarət və siyasi koordinasiyanın bir-biri ilə əlaqəli olduğu bir məkanın yaradılmasıdır.

Azərbaycan və Özbəkistan arasındakı paralelliklər siyasi bəyannamələrdən kənara çıxır və əsrlər boyu inkişaf etmiş ortaq türk tarixi, mədəniyyəti və mənəvi dəyərlərinə əsaslanır. Hər iki ölkə SSRİ keçmişini yaşamış, 1990-cı illərin əvvəllərində müstəqillik qazanmış və sonrakı onilliklərdə dəyişmiş postsovet məkanında öz inkişaf modellərini qurmuşdur. Bu gün hər iki dövlət əhəmiyyətli modernləşmə nümayiş etdirir: Daşkənd fəal şəkildə infrastruktur inkişaf etdirir və iqtisadiyyatını şaxələndirir, Bakı isə regionun enerji və nəqliyyat mərkəzi kimi mövqeyini möhkəmləndirir. Məhz siyasi etimad və iqtisadi praqmatizmin bu kombinasiyası iki ölkə arasında münasibətlərin belə qısa müddət ərzində keyfiyyətcə yeni səviyyəyə çatmasına imkan verib.

Alyansın iqtisadi ölçüsü də az cəlbedici deyil. İki ölkə arasında ticarət dövriyyəsi 2025-ci ildə əvvəlki ilə nisbətən üç dəfədən çox artaraq 795 milyon dollara çatıb. Artım 2026-cı ilin ilk beş ayında da davam edib və illik müqayisədə 33 faiz artıb. Bu rəqəmlər birgə layihələrin bütöv bir ekosistemini əks etdirir: 500 milyon dollarlıq Azərbaycan-Özbəkistan investisiya şirkəti hər iki ölkədə perspektivli layihələri maliyyələşdirir; “Turan Energy AFEZCO” birgə müəssisəsi yüksək sıxlıqlı polietilen də daxil olmaqla neft-kimya məhsullarının istehsalını və tədarükünü inkişaf etdirir. Və Füzuli rayonunun azad edilmiş ərazilərində iki ölkə arasında xüsusi münasibətlərin maddi ifadəsinə çevrilmiş 100 hektarlıq "Dostluq Bağı" - nar bağı yaradılır. Nəqliyyat və logistika da vacibdir: ölkələr arasında tranzit daşımaları 2025-ci ildə 6,7 faiz artaraq 1,4 milyon tona çatıb və 2026-cı ilin birinci yarısında artım artıq 12,2 faiz təşkil edib. Bu marşrutlar yalnız dəmir yolu xətləri və avtomobil yollarından daha çox, həm də sənaye mallarının, birgə layihələr çərçivəsində istehsal olunan “Chevrolet” və “Isuzu” avtomobillərinin və potensial olaraq bərpa olunan enerjinin daşınması üçün yeni İpək Yolunun vacib elementləridir. 2025-ci ildə Azərbaycan, Qazaxıstan və Özbəkistan tərəfindən yaradılmış "Yaşıl Dəhliz Birliyi" mexanizmi transregional ticarətin inkişafını asanlaşdırmaq üçün nəzərdə tutulub.

Xəzər dənizi üzərindən nəql də daxil olmaqla enerji təchizatı Azərbaycanın Orta Asiya siyasətinin əsasını təşkil edir. Lakin Azərbaycanın Orta Asiya siyasətinin unikallığı ondadır ki, Bakı özünü bir istiqamətlə məhdudlaşdırmır. Qazaxıstan coğrafi mövqeyi, iqtisadi miqyası və Transxəzər Beynəlxalq Nəqliyyat Marşrutundakı roluna görə bu sistemdə xüsusi yer tutur. Bakı üçün Astana "Mərkəzi Asiya-Xəzər-Cənubi Qafqaz-Avropa" əlaqəsinin inkişafında əsas tərəfdaşdır, Qazaxıstan üçün isə Azərbaycan Qərbə həyati əhəmiyyətli bir qapı təmin edir. Buna görə də, Xəzər dənizində liman infrastrukturunun inkişafı, artan nəqliyyat həcmi və genişlənmiş ticarət və investisiya əməkdaşlığı tədricən iki ölkəni vahid nəqliyyat və iqtisadi məkanın mərkəzlərinə çevirir.

Qırğızıstanla qarşılıqlı əlaqə də az əhəmiyyət kəsb etmir. Çin-Qırğızıstan-Özbəkistan dəmir yolu layihəsinin həyata keçirilməsi potensial olaraq Orta Asiya marşrutlarını Orta Dəhlizlə birləşdirmək üçün yeni imkanlar yarada bilər. Bu çərçivədə Azərbaycan sadəcə nəqliyyat marşrutunun son nöqtəsi deyil, həm də Mərkəzi Asiyanı Qafqazla və daha sonra Avropa bazarları ilə birləşdirən əsas əlaqədir. Bişkek üçün bu, əlavə xarici ticarət logistika variantlarının ortaya çıxması deməkdir, Bakı üçün isə Avrasiya nəqliyyatının inkişaf edən arxitekturasında rolunu gücləndirir.

Azərbaycanın Tacikistanla münasibətləri əsasən siyasi, iqtisadi və humanitar sahələrdə inkişaf edir, lakin burada tədricən daha geniş regional kontekst yaranır. Düşənbə Orta Asiya və Xəzər regionunun artan nəqliyyat əlaqələrindən istifadə etmək imkanı qazanır, Bakı isə regiondakı bütün dövlətlərlə siyasi əlaqələrini gücləndirir. Daimi neytrallıq statusunu qoruyan Türkmənistan Xəzər dənizinin şərq sahilində yerləşməsi və əhəmiyyətli enerji potensialına görə xüsusi yer tutur. Aşqabadın nəqliyyat və enerji sektorlarında Bakı ilə qarşılıqlı əlaqəsi Mərkəzi Asiyanı Qafqazla birləşdirən Xəzər məkanının formalaşması üçün əlavə imkanlar yaradır.

Beləliklə, Özbəkistan bu sistemdə həqiqətən xüsusi yer tutur, lakin bu, Azərbaycan siyasətinin Orta Asiyadakı yeganə dayaq nöqtəsi deyil. Bakı Qazaxıstan, Qırğızıstan, Tacikistan və Türkmənistanla münasibətləri ardıcıl olaraq inkişaf etdirir və Azərbaycanın ümumregional formatlarda iştirakı bu əlaqələrin tədricən vahid bir sistemə çevrildiyini göstərir. Bu mənada Daşkəndlə ittifaqa təcrid olunmuş şəkildə deyil, daha böyük bir prosesin - Orta Asiya ilə Cənubi Qafqazın yaxınlaşmasının ən inkişaf etmiş elementlərindən biri kimi baxılmalıdır.

Quru analitik hesabatlarda tez-tez qiymətləndirilməyən mədəni və humanitar ölçü burada ticarət rəqəmlərindən heç də az əhəmiyyət kəsb etmir. Daşkənddə Azərbaycan ədəbiyyatının ən böyük klassiklərindən biri olan Nizami Gəncəvinin meydanı və abidəsi iki xalq arasındakı mədəni yaxınlığın görkəmli simvolu olaraq qalır və Daşkənd Dövlət Pedaqoji Universiteti onun adını daşıyır. Bu arada, Bakıda Əlişir Nəvainin abidəsi ucaldılıb və iki ölkənin prezidentləri tərəfindən təməli qoyulmuş "Özbəkistan" Parkı paytaxtda inşa edilir. Özbəkistan tərəfinin təşəbbüsü ilə azad edilmiş ərazilərdə tikilmiş Füzulidəki Mirzə Uluqbəy məktəbi sadəcə bir təhsil müəssisəsi deyil, həm də bir çox rəsmi kommunikelərdən daha yüksək səslə danışan dərin həmrəylik aktıdır.

Siyasi aləmə qayıdaraq qeyd etmək lazımdır ki, Azərbaycan və Özbəkistan arasındakı münasibətlər heyrətamiz sürətlə inkişaf edib: 1995-ci ildə diplomatik tanınmadan 2022-ci ildə imzalanmış Strateji Tərəfdaşlıq Bəyannaməsinə qədər, 2024-cü ildə bağlanmış Müttəfiqlik Münasibətləri haqqında Müqaviləyə və daha da irəliləyiş əldə edən hazırkı səviyyəyə qədər, iki ölkə liderlərinin son beş ildə xeyli sayda qarşılıqlı səfərlər etdiyi səviyyəyə çatıb. Bu dialoq intensivliyi Azərbaycan-Özbəkistan münasibətlərini postsovet məkanındakı bir çox digər ikitərəfli əlaqələrdən fərqləndirir və hər iki liderin tərəfdaşlığa müvəqqəti siyasi ittifaq kimi deyil, onilliklər ərzində milli maraqlarına uyğun uzunmüddətli strategiya kimi baxdığını göstərir.

Ali Dövlətlərarası Şuranın üçüncü iclası bu təkamüldə daha bir addım oldu. İclasdan sonra Azərbaycan və Özbəkistan iki ölkənin münasibətlərinə əlavə siyasi və simvolik ölçü qatan Əbədi Dostluq Müqaviləsini imzaladılar. Bundan əlavə, tərəflər ticarət, investisiya, mədəniyyət, turizm, sosial sahə, xarici siyasət və digər əməkdaşlıq sahələrini əhatə edən sənədlər paketini təsdiqlədilər. Tərəflər həmçinin ticarət dövriyyəsinin 2030-cu ilə qədər 1 milyard dollara çatdırılmasını nəzərdə tutan proqram qəbul ediblər.

Lakin Daşkənd razılaşmalarının əhəmiyyəti iki dövlət arasındakı münasibətlərdən kənara çıxır. Bu gün Azərbaycan və Özbəkistan arasında münasibətlərin inkişafı Orta Asiya ilə Cənubi Qafqaz arasında yaranan əlaqələr sisteminin iki vacib sütunudur. Birinin Xəzər dənizinə və qərbə nəqliyyat yollarına çıxışı var, digəri isə Orta Asiyanın mərkəzində yerləşir və bütün qonşuları ilə əlaqələr qurur. Beləliklə, onların qarşılıqlı əlaqəsi iki region arasında bir növ körpü əhəmiyyətini qazanır.

Beləliklə, İlham Əliyevin Özbəkistana səfəri bir epizod deyil, coğrafiyası ilə ayrılmış, lakin ortaq mədəni irs və strateji maraqları birləşdirən iki dövlətin ortaq gələcək qurması haqqında daha geniş bir hekayədə yeni bir fəsildir. Region üçün bu bir siqnaldır: Mərkəzi Asiya ilə Cənubi Qafqaz arasındakı məkan getdikcə daha çox bir-biri ilə əlaqəli olur və Azərbaycan tədricən onun əsas mərkəzlərindən birinə çevrilir. Bakı və Daşkəndin özləri üçün bu, geosiyasi və iqtisadi ağırlıq mərkəzlərinin sürətlə dəyişdiyi bir dünyada yalnız mövcud maraqların deyil, həm də gələcəyin uzunmüddətli vizyonunun xüsusilə vacib olduğu tərəfdaşların təsdiqidir.

Müəllif: Zaur Nurməmmədov