Onları tamaşaçılar Ağdamın məşhur “Qarabağ bülbülləri” qrupundan tanıyıb sevdilər. Oxuduqları “Qarabağ şikəstəsi” ana laylaları, ata nəsihətləri oldu. Dörd oğlan idilər. Dördünün də yanğılı ifası, məlahətli səsi, şirin avazı onları hələ uşaq ikən məşhurlaşdırmışdı. Moskvanın ən böyük səhnələrində görkəmli sənətkarlarımızla birgə oxumaq da var imiş qismətlərində.. Həmin dördlükdən biri - İzahat Cəfərovun bu gün doğum günüdür. Təəssüflər olsun ki, bu doğum gününü də ailəsi onsuz qarşılayır. İzahat Cəfərov ömrünün ən gözəl çağında sevənlərindən, ailəsindən, dostlarından, ələxsus da canından çox sevdiyi nəvələrindən ayrılıb, əbədi dünyasına köçdü. Ağdamın Şelli kəndində doğulan sənətçi elə ilk təhsilini də həmin kənddə alır və daha sonra Bakıya gələrək arzularının ardınca getmək istəyir.
Sənətkarın ömür-gün yoldaşı Rahilə Cəfərova Moderator.az-a açıqlamasında bildirib ki, bütün çətin günləri bir yerdə keçib və onu hər zaman arxasında bir dağ kimi hiss edib:

“İçimdə bir qorxu var.. Həmişə qorxuram ki, birdən nəsə düz etmərəm, düz demərəm, Allaha qarşı çıxaram. Onu mənə Allah verdi, Allah da aldı. Onu mənə yazan Allaha çox minnətdaram. Çox şanslıyam ki, mənim belə ömür-gün yoldaşım olub. Bəzən Allahla danışıram, deyirəm ki, nə olardı, bir az da yaşayardı.. Axı ondan nə mən, nə övladları, nə də nəvələri doydu.. Kaş içəri girib, “Rahilə, bir çay hazırla, acmışam” deyərdi.. Gözüm hər yerdə onu axtarır. Heç İzahat da həyatdan doymadı. Heç ağlıma gəlmirdi ki, nə vaxtsa onsuz qalacam.. Amma bir gecə bunu hiss etdim. Gecəyarı idi.. Durub oturdum, ona baxdım və içimdən ağlamaq keçdi.. Bir hönkürdü ilə ağladım ki.. Öz-özümə dedim ki, “İzahat, sənə bir şey olsa mən necə olaram?” Elə bil ürəyimə dammışdı.. Sonra özümü toparlayıb dedim ki, “yox, sən həmişə mənimlə olacaqsan..” Şair deyir ki, “Ötən günə gün çatarmı, calasan da günü-günə?”. Həqiqətən də bütün günləri bir-birinə calasan da, onunla keçirdiyimiz günə gün çatmaz. Həyatımızdan gedən günündən bu yana elə bil saat və zaman dayanıb. Hər il onun doğum günündə, anım günündə itkisini daha da çox hiss edirəm. Onu axtarıram, özümə yer tapa bilmirəm. Nə övladlarıma yaxınlaşa bilmirəm, nə onlar mənə yaxınlaşa bilir. Təsəllim övladlarım, nəvələrimdir. Allaha yalvarıram ki, Nicatımı, Günelimi, Muradxanımı, nəvələrimi mənə çox görmə. Bir də düşünürəm ki, nə vaxtsa gedib ona qovuşacam. İnsan bir gün var, bir gün yoxdur. Hər birimizi Allah yaradıb, taleyimizi də o yazıb. Biz istəsək də, istəməsək də bu olacaq. Bütün çətinlikləri biz bir yerdə dəf etmişik. Çox xoşbəxt idik. Arzularımız da var idi, istəyirdik ki, nəvələrimizi birlikdə böyüdək. O həyat yoldaşı kimi də, ata kimi də, baba kimi də çox gözəl insan idi. İzahat sağ olanda arzularım çox idi... Arzudan arzu doğurdu.. Bu gün mən arzusuz qalmışam..Heç bir arzum yoxdur. Onunla bütün arzularım getdi. İzahatın yerini mənə nə övladlarım vermir, nə də nəvələrim. Onun yeri bir ayrı idi. Hələ mənim üçün tez idi onsuz qalmaq.. Şəkilləri ilə təsəlli tapıram, xoş günləri yadıma salıram, xatirəsini əziz tuturam.. Sonra bir də yadıma düşür ki, İzahat yoxdur.. Bağışla ki, mən sənə vəfasız çıxdım, İzahat. Demişdim ki, səndən sonra yaşamaram.. (ağlayır). Amma övladlarımıza, nəvələrimizə görə yaşayıram.. Bilirəm ki, sənin də ən böyük arzun məhz onları xoşbəxt, firavan görməkdir. Xoşbəxtliyimiz də, firavan həyatımız da səninlə getdi, İzahat”, - deyə sənətkarın həyat yoldaşı bildirib.

“Mən bu qrupu 1971-ci ilin may ayının 5-də yaratmışam. O vaxt ansamblın ilk üzvləri Gülçöhrə Quliyeva, Xanım Abdullayeva, Ədalət Feyziyev, Məhərrəm Qasımov və s. olub. Amma qrup dünyaya demək olar ki, Nazim Zeynalov, İzahat Cəfərov, Tacir Şahmalıoğlu və İlhamiz Paşayevlə çıxdı və tanındı. “Bayatı-Şiraz” onların ifasında sevildi. İzahat Cəfərov bizim ansambılda ən insaflı və vicdanlı, çalışqan tələbələrdən biri olub. Verdiyim tapşırıqları, proqramları vaxtlı-vaxtında hazırlayıb gətirirdi. Məsuliyyətli insan idi. Konsertlərdə çıxış edəndə ona daha çox güvənirdim. Bilirsiniz ki, biz bir çox dünya ölkələrində çıxışlar edirdik. Bir gün elə oldu ki, Moskvaya gedəsi olduq, dedilər ki, qrupun uşaqlarını yığ.. İşçilərin hərəsi bir uşağın arxasınca getdi. Mən də İzahatın dalınca getdim. Özüm də qəşəng bir kostyum geyinmişdim. Bağın içində bir çay var idi. Üstündən hoppananda kostyumla çayın içinə düşdüm. Həmişə bu hadisəni danışıb gülürdük. İzahat heç bir vaxt məni unutmadı. Həmişə yada salırdı, axtarırdı, gəlib baş çəkirdi. Heç kim inciməsin, amma İzahatın xətrini hamıdan çox istəyirdim. İzahat Cəfərov “Uzun ömrün akkordları”, “Mən mahnı qoşuram” və s. filmlərdə də çəkilib. Beynəlxalq festivalların laureatı olan İzahat Cəfərov həm də uşaq olmasına baxmayaraq bir çox dövlət tədbirlərində yaxından iştirak edib. İzahatın aramızda olmaması bir müəllimi kimi məni və onun bütün sənət yoldaşlarını çox üzür. Onun itkisinin yeri göynəyir, öz yeri isə qəlbimizdə görünür. O yer hər zaman boş qalacaq”.

“İzahat hamımızın sevimlisi, istəklisi idi. Onun adı çəkiləndə kövrəlirəm, qəhərlənirəm, bütün bildiklərim də yadımdan çıxır.. Çünki onun itkisi, yoxluğu ilə barışmıram və heç vaxt da barışmayacam. O vaxt ansambıl yarananda çox yerdən uşaqlar gəlirdi. Gəlib özlərini göstərib, oxuyub, səhnə hərəkətləri edirdilər. İzahat da, mən də qrupa müsabiqə yolu ilə seçilmişdik. İzahat hamımızdan daha fərasətli idi. Bir də onun səsi bizdən fərqlənirdi, seçilirdi. Elə bir yanğı ilə ifa edirdi ki.. Bütün vətən həsrəti onun səsində öz əksini tapmışdı. Deyirlər, Allah sevdiyi, seçdiyi bəndələri yanına tez aparır. İzahat da həqiqətən yaxşı insan idi. Bizə gəlirdi-gedirdi.. Yayda hamı onlar tərəfə Ağdama gedirdi, o biz tərəfə gəlirdi. Müəllimimiz velosiped sürməyə qoymurdu, çünki səsə ziyan idi. Mənim də velosipedim var idi. Gəlirdi xəlvət ikimiz də velosiped sürürdük, sonra gizlədirdik. Oğlu Nicatın toyunda da məni dəvət etmişdi. Həm bir əmi, qardaş, həm də müğənni kimi.. Rəhmətlik Arif Babayev, Elnur Zeynalov və mən ifa edirdim. Hələ təklikdə çəkib mənə pul da təklif etdi ki, rayondan durub gəlmisən, əziyyət çəkmisən. Dedim ki, sən buna layiq övladsan. Allah onun ruhunu şad etsin. Heç inanmazdıq ki, aramızdan tez gedəcək”.

“Biz qonşu kəndlərdə yaşayırdıq. Mən onların, o bizim evimizə gedib-gəlirdik. Uşaqlıqdan çox yaxın dost olmuşuq. Onu mənsiz, məni onsuz təsəvvür etməzdilər. Mən onlardan 5-6 ay sonra qrupa daxil olmuşam. Gələndə də ən böyük dəstəyi İzahatdan gördüm. Dost kimi də gözəl idi, insan kimi də. Sonra Bakıya qayıdanda da birlikdə dostluq etdik. Qaraqabaq adam deyildi. Deyib-gülməyi, sevincli xəbərləri bölüşməyi çox sevirdi. Onun danışdığı lətifələr, gülməli hadisələr hələ də yaddaşımda qalıb. Ömrünün sonuna qədər hər zaman bir-birimizin yanında olmuşuq. Mən onun haqqında keçmiş zamanda danışa bilmirəm (kövrəlir). Ölümü inanılmazdır. Çox ani ölüm oldu. Deyərdim ki, heç ona yaraşmadı”.

“Bilirsiniz ki, biz sənət adamları çox şeyə vaxt tapmırdıq. Amma İzahatla ara-sıra görüşürdük. Görüşə bilməyəndə isə telefonla danışırdıq, hal-əhval tuturduq. Sonuncu dəfə nəvəsinin toyunda bir araya gəldik. Çox sevinirdi.. Mən deyərdim ki, İzahat dünyada bəlkə də ən şansalı və sevilən baba idi.. Nəvələri onu ata kimi sevirdilər.. O da nəvələrini.. Deyirdi ki, “Tacir, ölümlü-itimli dünyadır, vaxt edib görüşək, oturub çörək kəsək”. Deyirdim ki, əlbəttə görüşərik. Amma əcəl imkan vermədi.. Bu sözdən 2 ay sonra İzahatın ölüm xəbərini eşitdim”.