Cənubi Qafqaz yeni bir geosiyasi dövrə qədəm qoyur. SSRİ-nin dağılmasından sonra Rusiya, Türkiyə, İran və Qərb arasında qarşılıqlı əlaqələrə əsaslanan təhlükəsizlik modeli çoxqütblü sistemə yol verir. Bu sistemdə əvvəllər regional məsələlərdə iştirak etməyən dövlətlərin rolu getdikcə daha çox nəzərə çarpır. Hindistan buna bariz nümunədir.

Səthdən baxanda bu, Ermənistana silah satışı ilə bağlı bir hekayə kimi görünür. Son bir neçə ildə Yeni Dehli İrəvanla təxminən iki milyard dollar dəyərində müqavilələr imzalayaraq müasir sistemlərin ən böyük təchizatçısına çevrilib. Lakin bu sövdələşmələrin arxasında daha dərin bir strategiya dayanır: Hindistan sadəcə silah satmır, həm də Cənubi Qafqazdakı siyasi və hərbi-strateji mövcudluğunu ardıcıl olaraq gücləndirir.

Proseslər Azərbaycan üçün xüsusilə əhəmiyyətlidir. Bu, təkcə qonşusunun ordusunun modernləşdirilməsi ilə deyil, həm də güclü iqtisadi, texnoloji və diplomatik potensiala malik yeni nüfuzlu oyunçunun meydana çıxması ilə bağlıdır. İkinci Qarabağ müharibəsindən sonra region Türkiyənin yüksəlişinə alışıb. İndi Hindistan faktoru əlavə olunur və bu da münasibətlər sistemini xeyli mürəkkəb və çoxqatlı edir.

Əsas sual Hindistanın Cənubi Qafqaza nə üçün ehtiyac duymasıdır. Cavab Hindistanın xarici siyasətinin qlobal transformasiyasındadır. Yeni Dehli Cənubi Asiya gündəliyindən kənara çıxıb: iqtisadi artım, silah ixracatçısı kimi öz müdafiə sənayesinin inkişafı, BRICS və G20-də fəaliyyət və Hind okeanı ilə Avropa arasında nəqliyyat dəhlizlərinin təşviqi geniş Avrasiya məkanında əlverişli strateji mühitin yaradılmasını tələb edir.

Region bu məntiqə mükəmməl uyğun gəlir. Hindistanı Avropa bazarlarına ənənəvi dəniz yollarını keçərək bağlaya bilən marşrutlar Qafqazdan keçir. Şimal-Cənub Dəhlizi, Çabahar limanı və Orta Dəhliz onu yeni Avrasiya logistika sistemində mühüm bir halqaya çevirir. Bundan əlavə, Rusiya, Türkiyə, İran, Avropa İttifaqı, ABŞ və Çinin maraqları burada kəsişir. Bu zonanın gücləndirilməsi Hindistana yeni regional təhlükəsizlik arxitekturasının formalaşmasında iştirak etməyə imkan verir.

Pakistanla uzunmüddətli rəqabət də eyni dərəcədə vacibdir. Yeni Dehli Azərbaycan, Türkiyə və Pakistan arasındakı ittifaqa öz imkanlarını məhdudlaşdıran konfiqurasiyanın bir hissəsi kimi baxır. Buna görə də, Ermənistanla əməkdaşlıq strateji balanslaşdırma vasitəsi kimi xidmət edir.

Hindistan üçün Ermənistan özlüyündə bir məqsəd deyil, əlverişli bir tramplindir. Hərbi-texniki tərəfdaşlıqlar vasitəsilə Dehli müdafiə sənayesini gücləndirir, diplomatik təsirini genişləndirir və nəqliyyat layihələrini irəli aparır. “Pinaki”, “Akasha”, ATAGS haubitsaları, “Svati” radarları və digər sistemlərin təchizatı, eləcə də Su-30 və taktiki raketlərin modernləşdirilməsi planları artıq təcrid olunmuş müqavilələr deyil, Ermənistan ordusunun yenidən silahlanmasında sistemli iştirakdır.

Pakistan Hindistan-Ermənistan əməkdaşlığının güclənməsini yaxından izləyir və bunu Dehli ilə strateji rəqabətin başqa bir yolu kimi görür. İslamabad əmindir ki, Hindistan siyasi və hərbi təsirini Cənubi Asiyadan kənara çıxarmağa çalışır və əsas beynəlxalq məsələlərdə Pakistanı dəstəkləyən dövlətlərə yeni təzyiq nöqtələri yaradır. Məhz buna görə də Pakistan rəhbərliyi bu formatı öz regional balansının vacib elementi kimi görərək Azərbaycan və Türkiyə ilə hərbi və siyasi əməkdaşlığı ardıcıl olaraq dərinləşdirir.

Eyni zamanda, Pakistanın cavabı Hindistanla ikitərəfli rəqabətdən kənara çıxır. İslamabad Cənubi Qafqazda mövcud güc balansını qorumaqda maraqlıdır və artan Hindistan iştirakını regional təhlükəsizlik arxitekturasını dəyişdirə biləcək bir amil kimi qəbul edir. Nəticədə, Cənubi Qafqaz getdikcə Cənubi Asiyanın iki nüvə gücünün maraqlarının bir-birinə qarışdığı və ənənəvi regional gərginliklərin onların qlobal strateji rəqabətinin elementləri ilə tamamlandığı başqa bir platformaya çevrilir.

Kommersiya uğuru vacibdir, lakin Hindistan üçün təsir əsas dəyərdir. Münasibətlər silah satışından "2+2" strateji dialoquna, kibertəhlükəsizlik sahəsində əməkdaşlığa və beynəlxalq təşkilatlar daxilində koordinasiyaya sürətlə keçir. Ermənistan Hindistanın regionda daha geniş iştirakı üçün ilk dayaq nöqtəsinə çevrilir.

Lakin strategiya həssasdır. Təchizat İran vasitəsilə tranzitdən asılıdır. Alternativ marşrutların bağlanması İranın sabitliyinə və Yaxın Şərqdəki vəziyyətə qarşı daha həssas əməkdaşlığı təmin edir. Yeni Dehli öz mövqeyini gücləndirərkən eyni zamanda, yeni riskləri də qəbul edir. Buna baxmayaraq, qısa müddət ərzində Hindistan hərbi-texniki əməkdaşlığı uzunmüddətli siyasi mövcudluq alətinə çevirdi.

Bu, bütün regionun strateji mühitini dəyişir. Yeni bir güc mərkəzinin yaranması bütün oyunçuları hesablamalarını yenidən gözdən keçirməyə məcbur edir. 2020-ci ildən sonra Cənubi Qafqaz qarşıdurmadan nizamlanmaya - sülh danışıqlarına, sərhədlərin delimitasiyasına və nəqliyyat layihələrinə keçməyə başladı. Bu şəraitdə Ermənistanın genişmiqyaslı yenidən silahlanması qaçılmaz olaraq etimada və sabitlik perspektivlərinə təsir göstərir.

Bakı üçün bu o deməkdir ki, yeni dəyişiklik bir daha nəzərdən keçirilməlidir. Ənənəvi xarici aktorlara yeni, potensial olaraq güclü bir oyunçu qoşulub. Lakin bu, həmişə praqmatizm və konkret maraqların qovuşması üzərində qurulmuş Azərbaycanın çoxvektorlu siyasətinin aktuallığını inkar etmir, əksinə artırır.

Hindistanın rolunu yalnız Ermənistanı dəstəkləməklə məhdudlaşdırmaq səhv olardı. Yeni Dehli üçün Qafqaz onun böyük Avrasiya strategiyasının bir elementidir. Onun mövcudluğu artdıqca, Hindistan ehtimal ki, maraqların uzlaşdığı Azərbaycan da daxil olmaqla, regiondakı digər ölkələrlə qarşılıqlı əlaqə qurmaq üçün imkanlar axtaracaq.

Nəqliyyat sektorunda ortaq nöqtələrin olduğu sahələr xüsusilə ümidvericidir. Azərbaycan Orta Dəhlizdə əsas halqa olaraq qalır, Hindistan isə Şimal-Cənub Dəhlizini və Çabaharı fəal şəkildə inkişaf etdirir. Avrasiya logistikasının uzunmüddətli dayanıqlığı mövcud fərqlərə baxmayaraq, praqmatik tərəfdaşlıq üçün yer açaraq marşrutlar arasında tamamlayıcılığı tələb edəcək.

Yeni geosiyasi reallıq məhz bu mürəkkəbliklə xarakterizə olunur: bəzi sahələrdə rəqabət digər sahələrdə əməkdaşlıqla birləşdirilir. Hindistanın meydana çıxması daha dərin bir prosesi əks etdirən struktur amildir. Cənubi Qafqaz postsovet periferiyası olmaqdan çıxır və bir neçə güc mərkəzinin nəqliyyat, enerji və siyasi maraqlarının kəsişdiyi Avrasiya memarlığının mərkəzinə çevrilir.

Digər güclərin reaksiyaları bunu təsdiqləyir. İran logistika yollarını gücləndirmək üçün Hindistan-Ermənistan yaxınlaşmasından istifadə edir. Türkiyə əlavə rəqabətlə üzləşir. Rusiya təhlükəsizlik məsələlərində inhisarının tədricən azalması ilə üzləşir. Qərb Ermənistanın şaxələndirilməsini təşviq etməklə çoxqütblülüyü daha da inkişaf etdirir.

Bu dəyişikliklər Azərbaycan üçün yeni imkanlar açır. 2020-ci ilin 44 günlük müharibəsində qələbə ölkəni artıq bir obyektdən həlledici oyunçuya çevirib. Bu gün Bakı əsas regional proseslərin dinamikasına təsir göstərməyə qadirdir. Xarici aktorların sayının artması əvvəlki modeldən imtina etməyi deyil, əksinə, onu inkişaf etdirməyi tələb edir - uyğunlaşma və praqmatizmə vurğu etməklə.

Hindistanın meydana çıxması Cənubi Qafqazda postsovet dövrünün sonunu simvolizə edir. Bölgə getdikcə qlobal Avrasiya geosiyasətinə inteqrasiya olunur. Onun gələcəyi artıq yalnız yerli ziddiyyətlərlə deyil, həm də yeni güc mərkəzlərinin rəqabəti ilə müəyyən edilir.

Bu gün əsas sual artıq Hindistanın Ermənistana nə qədər silah tədarük edəcəyi deyil. Əsas məsələ Azərbaycanın Hindistanın artan iştirakına doğru strategiyasını necə quracağıdır. Bakının razılığı və fəal iştirakı olmadan Hindistan Cənubi Qafqazda təhlükəsiz bir mövqe tuta və Ermənistandakı mövqeyini tamhüquqlu regional təsirə çevirə bilməyəcək.

Hindistan Qafqaz tənliyinə möhkəm şəkildə daxil olub və hərbi-texniki sahələrdən nəqliyyat dəhlizlərinə, investisiyalara, texnologiyaya və siyasi dialoqa qədər iştirakını genişləndirməyə davam edəcək. Lakin hazırda regionda həlledici təsir gücünə malik olan Azərbaycandır. Coğrafi mövqeyi, enerji potensialı, 2020-ci ildəki qələbəsi və çoxvektorlu diplomatiyası sayəsində Bakı mərkəzi oyunçu olaraq qalır və bunsuz Cənubi Qafqazdakı hər hansı bir xarici strategiya məhdud və qeyri-sabit qalmaq riski daşıyır.

Beləliklə, Cənubi Qafqaz getdikcə sırf regional siyasət üçün daha az məkana çevrilir. Burada təkcə ənənəvi xarici oyunçuların deyil, həm də Asiyanın aparıcı güclərinin, əsasən Hindistan və Pakistanın maraqları getdikcə kəsişir. Onların uzunmüddətli rəqabəti tədricən Cənubi Asiyanın hüdudlarından kənara çıxır. Bu, bir daha təsdiqləyir ki, regionumuz daha geniş Avrasiya geosiyasi sisteminin bir hissəsinə çevrilir və burada Azərbaycanın əsas kommunikasiya mərkəzi və diplomatik vasitəçi kimi rolu artmaqda davam edir.

Müəllif: Zaur Nurməmmədov