Bu yaxınlara qədər çoxları üçün demək olar ki, qeyri-mümkün görünən bir hadisənin ildönümünə bir neçə həftə qalıb. Düz bir il əvvəl Bakı və İrəvan Vaşinqtonda onilliklər davam edən münaqişəyə son qoyan sülh sazişini parafladılar. Məhz indi, bu ildönümü ərəfəsində Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin ABŞ Prezidenti Donald Trampa bir daha açıq şəkildə təşəkkür etməsi simvolikdir.

İlk baxışdan bu, sosial mediada adi diplomatik jest kimi görünür. Lakin yüksək səviyyəli siyasət nadir hallarda bu qədər sadə olur. Bir neçə minnətdarlıq sözü daha vacib bir hekayəni gizlədir: Azərbaycan postsovet məkanındakı ən mürəkkəb münaqişələrdən birinə son qoymaqla yanaşı, həm də sülhü xarici siyasətinin yeni bir alətinə çevirməyi bacarıb.

Minnətdarlığa səbəb Donald Trampın İlham Əliyevin “Breitbart” tərəfindən dərc edilmiş Şuşa Qlobal Media Forumundakı çıxışlarını paylaşması olub. Azərbaycan Prezidenti mesajında ​​Amerika liderinə bu sözlərə diqqət yetirdiyinə görə təşəkkür edib və onu "sülh adamı" adlandırıb. Lakin əhəmiyyətli olan yenidən paylaşımın özü deyil. Daha da vacibi odur ki, Əliyev bir daha Trampın Azərbaycan və Ermənistan arasında sülhün əldə edilməsindəki rolunu vurğulayaraq, onun liderliyini “Cənubi Qafqazı sabitliyə yaxınlaşdıran tarixi amil” adlandırdı.

Siyasətdə simvollar sənədlər qədər vacibdir. Hər belə bəyanat bir siqnaldır. Və bu, təkcə Vaşinqtona deyil, bütün beynəlxalq ictimaiyyətə ünvanlanıb. Bakı ardıcıl olaraq ABŞ-ı yeni regional arxitekturada əsas tərəfdaş, sülh prosesini isə yalnız qorunub saxlanılmamalı, həm də uzunmüddətli siyasi məzmunla zənginləşdirilməli olan bir layihə kimi gördüyünü nümayiş etdirir.

Otto fon Bismark siyasətin mümkün olanın sənəti olduğunu deyəndə 21-ci əsrin Cənubi Qafqazını təsəvvür edə bilməzdi. Lakin bu formul bu gün Azərbaycanın yolunu ən yaxşı şəkildə təsvir edir: əvvəlcə ərazi bütövlüyünü bərpa etmək, sonra müharibə dilindən diplomatiya dilinə keçmək və nəhayət, əldə edilmiş sülhü ciddi xarici siyasət aktivinə çevirmək.

Bir çox dövlət müharibələrdə qalib gəlib. Xeyli az dövlət sülh qazana bilib. Bu gün Bakı məhz bunu edir.

Xüsusilə də bu minnətdarlığın birincidən çox uzaq olması diqqət çəkir. Son bir il ərzində İlham Əliyev dəfələrlə ABŞ-ın və şəxsən Donald Trampın sülh prosesindəki rolunu vurğulayıb. Bunlar artıq təcrid olunmuş diplomatik təriflər deyil, ardıcıl siyasi xəttdir. Azərbaycan məqsədlərinə çatmaqla yanaşı, həm də uzunmüddətli tərəfdaşlıq qurmağa qadir olan bir dövlət kimi nüfuzunu möhkəmləndirir.

Başqa bir amil də eyni dərəcədə vacibdir. Bu münasibətlərdə təşəbbüs getdikcə daha çox Bakıdan gəlir. Azərbaycan artıq böyük dövlətlərdən qərarlar gözləyən bir ölkə kimi görünmür. Əksinə, Bakı gündəmi müəyyən edir, müzakirələr üçün ton təyin edir və regionun gələcəyi üçün öz vizyonunu təklif edir. Onun mövqeyi aparıcı qlobal media tərəfindən istinad edilir və Azərbaycan liderinin açıqlamaları beynəlxalq siyasi gündəmin bir hissəsinə çevrilir.

Vaşinqton sazişinin yaxınlaşan ildönümü sadəcə bir il əvvəlki tarixi fotoşəkilləri və yüksək səviyyəli açıqlamaları xatırlamaq üçün fürsətdən daha çox şeydir. Bu, həqiqət anıdır. Vaşinqtonda əldə edilən sülhün müvəqqəti bir fasilə, yoxsa yeni bir dövrün başlanğıcı olduğu aydınlaşır.

İndiyə qədər hər şey sonuncu ssenariyə işarə edir. İlham Əliyevin son açıqlamalarına əsasən, Bakı sülh prosesində iştirak etməkdən daha çox şey əldə etmək niyyətindədir. Azərbaycan onun əsas qarantı və siyasi faydalananlarından biri olmaq niyyətindədir. Cəmi bir il əvvəl bir çoxları Azərbaycanla Ermənistan arasında sülhü kövrək bir kompromis kimi qəbul edirdisə, bu gün bunun əksi getdikcə daha aydın olur: Azərbaycan üçün bu, yeni regional strategiyanın - ölkənin Cənubi Qafqazda əsas sabitlik və təsir mərkəzlərindən birinə çevrilməyə can atdığı bir strategiyanın təməlinə çevrilir.

Müəllif: Zaur Nurməmmədov