Rəsmi Bakı sülhlə bağlı hər dəfə aydın və ardıcıl mövqe bildirəndə, Ermənistan media platformaları sanki seçici bir filtri işə salır: "biz yalnız istədiyimizi eşidirik". Bu fenomenin bariz nümunəsi Azərbaycan Prezidentinin köməkçisi Hikmət Hacıyevin son açıqlamalarının şərhidir. Nüfuzlu beynəlxalq xəbər agentliyi “Reuters” onun "Konstitusiya dəyişikliklərinin forması Ermənistanın özünün daxili məsələsidir" sözlərini sözbəsöz yayımlasa da, Ermənistan mediasında xəbər başlıqları dərhal "Bakı İrəvandan görünməmiş və qeyri-mümkün hüquqi mexanizmlər tələb edir" kimi açıq şüarlarla “partlayır”. Orijinal mənbəni bu cür təhrif etmək reallığı qəbullanmaq istəməmək və konstruktiv dialoqu rahat təbliğat hekayələri ilə əvəz etmək istəyini nümayişidir.
İfadə olunan arqumentlərin mahiyyətinə toxunmaq və Azərbaycan tərəfinin nəyi nəzərdə tutduğuna dair açıq-aydın sual vermək əvəzinə, erməni jurnalistlər və siyasi analitiklər bəzi "fərqli prosedurlar" ətrafında sui-qəsd nəzəriyyələri qurmağa başlayırlar. Hər hansı bir səlahiyyətli hüquqşünas Konstitusiyanın fundamental müddəalarını dəyişdirmək üçün yeganə qanuni hüquqi mexanizmin milli referendum olduğunu və bütün digər addımların sadəcə ilkin texniki mərhələlər olduğunu çox yaxşı bilir. Lakin qanunvericiliyin beynəlxalq hüquqa uyğunlaşdırılması üçün adi bir tələbi "diktatura və təzyiq" kimi qələmə vermək istəyi peşəkar etikadan kənar olduğunu sübut edir və medianı süni sensasiyaların generatoruna çevirir.
Bu problemin mənşəyi mövcud xəbər gündəliyindən daha dərindədir və Ermənistan hakimiyyətinin tarixi reallığı qəbul etmək istəməməsindən qaynaqlanır. Ermənistan Konstitusiyasının preambulasında Azərbaycana qarşı açıq ərazi iddiaları olan İstiqlal Bəyannaməsinə birbaşa istinad saxlanıldığı müddətcə, həqiqi və davamlı sülhdən danışmaq mümkün deyil. Vəziyyətin ironiyası ondadır ki, Ermənistan mediası bu hüquqi formulların dağıdıcılığını qəbul etmək və onları müstəqil şəkildə aradan qaldırmaq əvəzinə, ictimaiyyətin diqqətini "müdaxilənin yolverilməzliyi" ilə bağlı nəticəsiz müzakirələrə yönəltməyə və bununla da işğal dövrünün hüquqi qalıqlarını müdafiə etməyə üstünlük verir.
Eyni zamanda, tarixi kontekst bizə mövcud ərazi və sərhəd mübahisələrinin əsas səbəblərini xatırladır. Zəngəzur, Göyçə, Göyçə gölü hövzəsi (indiki Sevan) və digər bölgələr kimi tarixi Azərbaycan torpaqları SSRİ işğalı zamanı sistematik və qanunsuz olaraq Azərbaycandan alınaraq Ermənistan SSR-ə verilib. Bu danılmaz tarixi faktlar fonunda, Bakının Ermənistan Konstitusiyasından Qarabağa iddialara dair hər hansı bir istinadın çıxarılması tələbi son sülh müqaviləsinin imzalanmasına yönəlmiş ən yumşaq, güzəştli və ədalətli addım kimi görünür.
Lakin İrəvan təkcə tarixin dərslərini deyil, həm də bu günün çox açıq xəbərdarlıqlarını görməzliyə vurmağı seçir. Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev dəfələrlə və çox açıq şəkildə bildirib ki, Bakı səmimi olaraq sülh müqaviləsi imzalamaq və açıq ünsiyyət qurmaq istəyir, lakin qarşı tərəf durub revanşizmə əl atmaq qərarına gələrsə, "dəmir yumruq" görəcək. Bu sözlər yeni hərbi avantüralara qarşı açıq bir xəbərdarlıq kimi səslənir, lakin Ermənistan mediası inadkarlıqla bu siqnalları görməzliyə vurur və öz ictimaiyyətini yalançı illüziyalarla susdurmağa davam edir.
Azərbaycan rəhbərliyinin bəyanatlarının sistematik şəkildə təhrif edilməsi çox konkret bir məqsəd güdür: danışıqlar prosesini gecikdirmək və Bakının qeyri-mümkün şərtlər irəli sürdüyü görüntüsü yaratmaq. Bu şəkildə Ermənistan siyasi dairələri Qərb tərəfdaşlarının nəzərində sülh prosesinin durğunluğuna görə məsuliyyəti Azərbaycan tərəfinə ötürməyə çalışırlar. Amma reallıq budur ki, daxili qanunvericiliyin əsaslı şəkildə yenidən qurulması və keçmişin aqressiv ideologiyasının rədd edilməsi olmadan imzalanmış istənilən sənəd regionda sabitliyi təmin etməyən, sadəcə rəsmiyyət olaraq qalacaq.
Nəticə etibarilə, Ermənistan mediasının dağıdıcı mövqeyi vacib dövlətlərarası dialoqu daxili auditoriya üçün açıq-aşkar şouya çevirir. Seçmə sitatlar, terminologiyanın açıq-aşkar manipulyasiyası və Bakının əsas arqumentlərinin qəsdən təhrif edilməsi iki xalq arasında tarixi barışıq anını yalnız gecikdirir. Və Ermənistan mətbuatı təcili hüquqi məsələlərin dürüst və birbaşa müzakirəsi əvəzinə bu siyasi tamaşanı səhnələşdirməyə davam etdiyi müddətcə, sülh müqaviləsinin imzalanması prosesi media fantaziyalarının və İrəvanın qisasçı illüziyalarının girovu olaraq qalacaq.
